Napój jest już w sprzedaży, ma swoich odbiorców i ustalony smak. Teraz marka chce przenieść jego produkcję do innego zakładu. Powodem może być rozwój sprzedaży, poszukiwanie innego opakowania lub potrzeba zmiany organizacji dostaw. Jak przygotować taki projekt, żeby nowy wykonawca wiedział, jaki produkt ma powstać?
Zmiana rozlewni napojów wymaga czegoś więcej niż przesłania gotowej puszki i zamówienia kolejnej partii. Potrzebne są dokumentacja, uzgodniony wzorzec i próby odpowiadające warunkom nowego zakładu. Warto też zaplanować przejście tak, aby ostatnia dostawa od dotychczasowego producenta i pierwsza od nowego tworzyły spójny harmonogram.
Na początku należy jasno określić cel. Czy marka chce odtworzyć obecny produkt, czy przy okazji zmienić jego skład, gazowanie, pojemność albo opakowanie? To dwa różne projekty. Jeśli jednocześnie zmieniamy kilka elementów, później trudniej ocenić, z czego wynika różnica między partiami.
Wybierając partnera do przeniesienia produktu, warto więc sprawdzić przede wszystkim zgodność dostępnej technologii z wymaganiami napoju. Rozlewnia napojów powinna otrzymać informacje o recepturze, procesie, docelowym opakowaniu i planowanej skali. Dopiero na tej podstawie można omówić wykonalność projektu, zakres prób i wycenę.
W produkcie sprzedawanym od kilku lat mogły zmieniać się składniki, ich dostawcy lub sposób przygotowania. Dlatego pakiet przekazywany nowemu producentowi powinien opisywać aktualnie akceptowaną wersję. Starszy arkusz z recepturą i najnowsza etykieta nie zawsze wystarczą do odtworzenia pełnego procesu.
Warto zebrać:
Szczegóły dotyczące opisu składników przedstawiamy w poradniku o specyfikacji surowców do produkcji napojów. Przy zmianie zakładu takie dane pomagają rozróżnić surowce o podobnej nazwie, które mogą zachowywać się inaczej podczas przygotowania produktu.
Zanim rozpocznie się przekazywanie receptury i dokumentacji, trzeba sprawdzić wcześniejsze ustalenia dotyczące ich własności, wykorzystania i poufności. Marka powinna wiedzieć, czy dysponuje kompletnym opisem produktu, czy korzystała z receptury udostępnionej przez dotychczasowego producenta.
Jeżeli dostępna jest tylko próbka handlowa, nowy zakład nie otrzymuje gotowej instrukcji produkcji. Może być potrzebne osobne opracowanie produktu, a możliwość uzyskania oczekiwanego efektu trzeba ocenić indywidualnie. Warto rozstrzygnąć to przed ustalaniem terminu kolejnej dostawy.
„Ma smakować tak samo” to zrozumiały cel, ale zbyt ogólny opis odbioru. Potrzebne są uzgodnione cechy produktu: smak, zapach, wygląd, odczucie gazowania i parametry istotne dla danej receptury. Dobrze ustalić również sposób przygotowania próbek do porównania.
Próbka referencyjna powinna być identyfikowalna i przechowywana w znanych warunkach. Napój znajdujący się pod koniec deklarowanego okresu trwałości nie musi być dobrym jedynym punktem odniesienia dla świeżej partii. Różnica wieku lub temperatury podania może utrudnić ocenę.
Opis wzorca i kryteriów akceptacji warto przygotować wspólnie z osobami odpowiedzialnymi za produkt. Pozwala to ograniczyć sytuacje, w których dział sprzedaży, właściciel marki i technolog porównują próbę według różnych oczekiwań.
Zakłady mogą różnić się sposobem mieszania, wielkością partii i rozwiązaniami stosowanymi podczas utrwalania oraz rozlewu. Dlatego przeniesienie produktu wymaga oceny, jak receptura współpracuje z dostępnym procesem. Samo zachowanie proporcji składników nie rozstrzyga o powtarzalności gotowego napoju.
Na etapie przygotowania należy uzgodnić cel prób, zakres pomiarów i sposób akceptacji. Jeśli trzeba skorygować parametr procesu lub recepturę, zmiana powinna zostać zapisana. Szersze omówienie tych zależności znajduje się w artykule o przejściu od próbki do produkcji seryjnej.
Dotychczasowa butelka lub puszka musi zostać sprawdzona pod kątem zgodności z nową linią. Liczą się nie tylko pojemność i wygląd, lecz także konkretny format, zamknięcie oraz wymagania dostawcy opakowań. Materiały pozostałe po poprzedniej produkcji nie powinny być automatycznie traktowane jako gotowe do wykorzystania.
Trzeba też ocenić, czy dotychczasowe dane o trwałości odpowiadają nowym warunkom produkcji. Nie należy bez sprawdzenia przenosić daty z wcześniejszego produktu na partię wytworzoną innym procesem. Zakres potrzebnej weryfikacji zależy od rzeczywistych zmian. Pomocny będzie poradnik o planowaniu badań trwałości napojów.
Termin przejścia powinien uwzględniać czas potrzebny na dokumentację, próby, dostępność materiałów i akceptację produktu. Warto ustalić ostatnie zamówienie u dotychczasowego wykonawcy oraz warunki uruchomienia pierwszej partii w nowym zakładzie. Jeśli próby wymagają poprawek, harmonogram powinien dawać możliwość ich wykonania.
Osobno trzeba rozliczyć pozostałe surowce i opakowania. Ich ilość, oznaczenie partii, stan oraz warunki przechowywania wpływają na możliwość dalszego wykorzystania. Przewiezienie materiałów powinno wynikać z wcześniejszej akceptacji nowego wykonawcy.
Próbka pomaga opisać oczekiwany efekt, ale nie zastępuje receptury i informacji o procesie. Przy niepełnej dokumentacji potrzebne mogą być dodatkowe prace rozwojowe.
Należy sprawdzić jej aktualność oraz zgodność z docelowym produktem i opakowaniem. Potrzeba zmian wynika z konkretnych ustaleń, a nie z samego faktu rozpoczęcia rozmów z inną rozlewnią.
Warto przedstawić ich nowemu wykonawcy. Dostępność składników, dokumentacja i możliwość wykorzystania w danym procesie wymagają potwierdzenia.
Od opisu napoju, dostępnej dokumentacji, stosowanego opakowania i oczekiwanego nakładu. Możliwość realizacji oraz zakres przygotowania ustalamy dla konkretnego projektu. Formularz i opis modeli współpracy znajdziesz na stronie oferty, a pozostałe poradniki w naszej bazie wiedzy o produkcji napojów.